15:55
May 18, 2012
| Radio-stilte verbroken! |
| 21 oktober 2005 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ik zat mijn website eens even zelf door te neuzen, en ik zag dat ik al een hele tijd niets meer gemeld heb over de praktijklessen Radio Telefonie. De titel van een film kwam in me op, Codeword Silence, en ik voel me toch verplicht om de radio-stilte te doorbreken, en hier wat over te vertellen. Tijd dus om even wat meer te vertellen, met name over de omstandigheden die hier in belangrijke mate verantwoordelijk voor zijn. Eigenlijk vertel ik op deze site liever niet te veel buiten mijn eigen vliegen om, maar ik denk dat ik nu maar eens een uitzondering moet maken. Allereerst de situatie op mijn werk: ik werk sinds jaar en dag als ICT-Manager bij Seal Graphics Europe BV in Raalte. Seal was tot 2001 onderdeel van een Amerikaanse onderneming, vanaf 2001 was het bedrijf in Duitse handen. Overal is wel wat op aan te merken, maar dat het onder leiding van Neschen AG niet goed kon gaan werd al vrij snel duidelijk. Keer op keer werden wij verrast door een handelswijze die misschien in de 70-er jaren heel modern was, maar inmiddels totaal achterhaald. Met name hierdoor begon ik er steeds minder zin in te krijgen om daar te blijven werken, en na wederom de nodige frustaties over de manier van werken van de 'alwetende' mensen van 'onze moeder' (not!) heb ik in maart van dit jaar voor mezelf al besloten dat ik er weg wilde. Dit was vlak voor onze vakantie naar de Dominicaanse Republiek. De week na terugkomst (begin april) ving ik links en rechts wat signalen op waaruit ik het sterke vermoeden kreeg dat er een grote verandering op til was, en besloot nog even te wachten (je weet tenslotte nooit, met 14 dienstjaren zou dat zo maar een smak geld kunnen opleveren). Half mei werd mijn vermoeden bevestigd: onze 'gründliche' ooster-buren besloten in 'al hun wijsheid' de zo ongeveer enige dochter welke een positieve winstbijdrage levert te gaan sluiten, en de activiteiten die daar plaatsvonden (ja, vonden - niet vinden, het is inmiddels een dood omhulsel) te verhuizen naar vestigingen in 'die Heimat' en de US of A. Resultaat van dit besluit is dat er ruim 60 man op straat is komen te staan, voor mij houdt het 31 oktober a.s. op. Oftewel, ik heb gegokt en gewonnen, mede dankzij een heel fatsoenlijk sociaal plan dat er door de OR is uitgesleept. Deze mensen van de OR hebben echt hun stinkende best gedaan om eruit te slepen wat eruit te slepen was, ik heb echt enorm veel respect voor de manier waarop ze dat geflikt hebben! Wat betekent dit nu voor mij? Heel eenvoudig, ik wordt eigen baas! De ontslagvergoeding die ik meekrijg ga ik gebruiken om mijn eigen bedrijf op te zetten, waarbij ik als consultant op projectmatige basis andere bedrijven van dienst zal zijn bij de implementatie van ERP, barcode- en datawarehouse systemen. Inmiddels ben ik al een samenwerkingsverband overeengekomen met een engels bedrijf welke barcode-implementaties doet bij grotere bedrijven - al op zeer korte termijn zullen de eerste klussen van start gaan. We zitten momenteel o.a. in een verregaande fase van onderhandelingen met een amerikaanse onderneming in de automotive-industrie met een 15-tal fabrieken in europa, en als die opdracht binnengehaald wordt betekent dat in feite dat ik in één klap de komende 15 maanden full-time volgeboekt ben (dat zou toch een droomstart zijn, niet dan?). Daarnaast ben ik ook benaderd door een paar andere bedrijven voor kleinere projecten, maar ook daar zit nog een project van ongeveer een half jaar tussen. Nu maar hopen dat ze me niet allemaal tegelijk willen inhuren, want dat zou gewoon niet in de agenda passen! Oftewel: ik hoef voorlopig niet bang te zijn dat ik thuis duimen moet zitten draaien. Zover over het werk, nu naar het absoluut meest belangrijke: de gezondheid van mijn vrouw. Een aantal trouwe bezoekers met wie ik ook via email en anders communiceer zijn al een tijdje op de hoogte, maar ik ben er nu aan toe om er zelf ook hier wat over te vertellen. Jet is 7 weken geleden met klachten van algemene moeheid en blauwe plekken die zomaar spontaan ontstaan naar de huisarts geweest. Meteen de volgende dag moest ze bloed laten onderzoeken omdat de huisarts toch erg bang was dat het leukemie of een andere vreselijke ziekte zou kunnen zijn, en voordat we er erg in hadden zaten we diezelfde avond weer in hetzelfde ziekenhuis. Conclusie die woensdagavond: Jet heeft een enorm tekort aan bloedplaatjes (voor wie het niet weet: bloedplaatjes verzorgen de stolling ingeval van wondjes, en zorgen er voor dat je dus niet doodbloedt). Oorzaak is niet bekend, en we krijgen meteen te horen dat een beenmergpunctie nodig is om de oorzaak te vinden. Onvoorstelbaar wat er op zo'n moment door je heen gaat: de angst slaat je werkelijk om het hart, en de meest rampzalige scenario's houden je bezig. Pas vrijdagavond krijgen te horen dat het in ieder geval géén beenmergkanker of leukemie is, en een enorme spanning valt van ons af. Wat het dan wel is, is op dat moment vreemd genoeg helemaal niet interessant. Het blijkt de ziekte ITP te zijn, en op maandag kan Jet weer naar huis. Een paar maanden het paardemiddel Prednison slikken zou het probleem moeten oplossen. De eerste twee weken lijkt het allemaal goed te gaan, maar precies 3 weken na het ontslag uit het ziekenhuis moet ze met de grootst mogelijke spoed weer opgenomen worden: de bloedplaatjes zitten op een levensgevaarlijk laag niveau, en ze krijgt 's nachts meteen een plasma-ferese (zeg maar: haar eigen bloedcellen mag ze houden, het plasma wordt vervangen door donorplasma). De volgende morgen krijgen we te horen dat het de levensgevaarlijke ziekte TTP lijkt te zijn, en krijgen we dagelijkse plasma-fereses gedurende 3 weken in het vooruitzicht gesteld. Diezelfde avond is het verhaal weer anders: "de kans dat het TTP is is zo goed als nul" is nu de mededeling, dit is gebaseerd op de uitslag van bloed wat tijdens de eerste opname naar Utrecht is gestuurd. Meteen wordt besloten niet meer met plasma-fereses aan de gang te gaan, en wordt de dosering Prednison opgeschroeft. Na twee weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, ondergaat Jet nog een 'stootkuur' Prednison, oftwel drie dagen achtereen maar liefst 1000 mg toegediend via een infuus. Dit brengt verbetering in die zin dat het bloedplaatjes gehalte eindelijk op een veilig niveau worden gebracht, erg laag maar wel veilig. (ter info: normaal ligt dit tussen de 150 en 400 miljard per liter bloed, Jet zit op dit moment op ongeveer 60 --- toen ze opgenomen werd was het gehalt maar 4). De volgende 4 dagen wordt dit veilige niveau gehandhaafd, hetgeen voor de hematoloog voldoende zekerheid biedt dat ontslag uit het ziekenhuis gerechtvaardigd is, en meteen wordt de dosering Prednison met 20% verlaagd. Jet is nu weer een week thuis (erg gezellig om haar weer om me heen te hebben!) en (ondanks?) de lagere Prednison dosis is het bloedplaatjes-gehalte is nog steeds op hetzelfde veilige niveau. Afgelopen woensdag een zeer verhelderend gesprek gehad met de hematoloog, en nu maar hopen dat het gehalte niet weer ineens onderuit keldert (dat zou namelijk betekenen dat haar milt eruit gehaald moet worden, en dat orgaan heb je natuurlijk niet voor niets). Wat dat betreft zijn we er nog niet, en hebben we nog zeker een paar spannende maanden voor de boeg. Hopelijk blijft haar de rest bespaart, en zal de Prednison het gehalte uiteindelijk weer boven de 150 tillen. Pffff, als je al tot hier doorgelezen hebt, dan ben je een echte volhouder zeg! Hoog tijd dus om maar eens de sprong naar RT te maken. Je begrijpt dat ik door dit alles mijn hoofd er totaal niet naar had staan om me überhaupt met iets anders bezig te houden, desondanks ben ik voornamelijk omdat Jet hierop aandrong toch nog wel iets bezig geweest met vliegen. Ik heb een paar vluchtjes gemaakt waarvan de verslagen op deze site staan, en ook nog twee lesjes RT gehad waarover eigenlijk niet zoveel bijzonders te melden valt. Wat wel bijzonder is: het IVW heeft mijn aanvraag voor het praktijkexamen niet ontvangen. Heel vreemd, aangezien de aanvragen van alle cursisten door Gerlof Osinga tegelijk verstuurd zijn, de aanvragen van de andere cursisten zijn wel allemaal aangekomen. Ach, gezien de omstandigheden kon ik me er niet druk over maken, dus ik heb besloten om de volgende ronde maar mee te doen, dit zou ergens eind november moeten zijn dacht ik. Zo, genoeg voor nu - morgenmiddag voor het eerst sinds weken weer eens met een instructeur op pad!
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Home 
Mijn vlieglessen Radio-stilte verbroken!
Mijn vlieglessen Radio-stilte verbroken! 
