|
Nadat het weer het afgelopen zaterdag en afgelopen woensdag het niet
toeliet om te gaan vliegen, was het dan vandaag eindelijk zover! In
afwachting van wat komen zou, en hoe ik het zou ervaren, reed ik
omstreeks 14:00 uur van huis om ruim op tijd bij Aero Noord in
Hoogeveen aanwezig te kunnen zijn.
Met Joop vooraf afgesproken
dat we even op en neer zouden 'wippen' naar mijn woonplaats
Lemelerveld, en onderweg de nodige elementaire oefeningen zouden doen.
Dus op weg naar de PH-TGD, een Cessna 152 waar me met ons tweeen
fatsoenlijk in konden nestelen.
Eerst de nodigde checklists
afwerken, even wat peut erbij, en om 15:20 kon ik mijn eerste onwennige
poging doen om de kist naar het begin van de baan te taxieen. Sturen
met het stuurwiel helpt echt niet (ja, ook ik maak deze fout:-), dus
maar eens met de voeten proberen hoe zo'n kist reageert. Gelukkig wen
je snel aan de bewegingen, dus na enkele tientallen meters ging het al
vrij fatsoenlijk.
Voordat we de baan opreden hebben we de
before-takeoff checklist afgelopen, en alles werkte zoals het hoort,
dus tijd voor een uitkijkrondje en het oplijnen op de startbaan. Vanaf
dit moment nam Joop de controls en bracht ons op de standaard-manier
buiten het circuit, en daarna levelde hij af op 1.100' (dat is dus:
1100 voet, oftewel plm. 335 meter hoog). Ondertussen kreeg ik precies
uitgelegd wat er allemaal bij komt kijken om de takeoff te doen, en hoe
het uit het circuit vliegen in zijn werk gaat (en op welke punten je
hierbij de benodigde bochten draait).
Nu kon voor mij het echte
werk beginnen: ik kreeg de controls en meteen de opdracht om te
proberen ons op ongeveer koers 210 te brengen (de wind kwam uit NW met
een knoopje of 15 op deze hoogte, hetgeen ons ongeveer op grondkoers
naar Lemelerveld zou moeten brengen). Nog enigzins onwennig draait ik
het stuurwiel ('yoke' heet zo'n ding in het engels) en geef gelijk wat
links voeten om met een helling van plm. 20 graden te draaien. Tot mijn
verbazing luistert de kist naar mij zonder dat die gekke dingen doet,
ik krijg gelijk het gevoel van 'hé, dat gaat super!', en wil gelijk
meer. Enfin, als de gyro plm. 215 aanwijst de kist weer vlak leggen en
maar proberen om koers te houden met de voeten.
Aanvankelijk
valt dit nogal tegen omdat ik probeer elke beweging die de wind
veroorzaakt te corrigeren, maar Joop geeft direct aan dit niet te
doen." Gewoon een punt in de verte nemen, en daar naar toe sturen.
Ondertussen goed de stand van de neus t.o.v. de horizon in je opnemen".
OK, dan maar eens proberen of dat werkt, en inderdaad na een minuutje
of 5 krijg ik het een beetje in de smiezen. Tijd om de blik maar eens
wat meer naar buiten te verleggen dus. Na passeren van Zuidwolde
'steken' we even later (nog steeds op een hoogte van 1100' tussen
Balkbrug en Dedemsvaart door richting Ommen. Vandaar is het maar een
klein sprongetje meer naar Lemelerveld, en omdat ik niet alleen weet
dat in ons dorp een zwiefvliegveld ligt, maar ook dat die pal noord van
het dorp ligt (in de richting van waaruit wij koersen), besluit ik zelf
om de koers maar iets naar het oosten te verleggen zodat we geen
onnodige risico's lopen, ondanks dat ze waarschijnlijk niet bezig waren
zwevers op te lieren).
Bij Lemelerveld aangekomen werd het tijd
voor wat bochtenwerk nadat ik eerst Joop mijn huis had aangewezen. De
eerste was een 360 graden linksom om het hele dorp. Hiervoor bleek een
hellingshoek van plm. 10-15 graden nodig te zijn dus dat ging lekker
rustig. Beetje voeten erbij om een 'zuivere' bocht te vliegen (balletje
in midden), dit bleek niet moeilijk. Het viel me hierbij zelfs op dat
al mijn familie binnen bleef (lijkt me voor hen voorlopig wel zo veilig
;-) )
Na deze een bocht rechtsom, ditmaal een kleinere bocht,
dus een hogere hellingshoek. Naast het voetenwerk nu ook gelet op het
houden van dezelfde hoogte. Dit ging ook weer makkelijker dan ik vooraf
verwacht had.
Tijd om weer terug te gaan naar EHHO (dit is de
internationale code voor het vliegveld in Hoogeveen), dus ongeveer
koers 340 gaan 'sturen'. Joop vond het tijd worden voor wat anders: de
klimvlucht. Voordat we deze gingen uitvoeren kreeg ik uitleg over de
procedure (het blijkt dat voor bijna alles wat je doet procedures
bestaan, alles om de veiligheid te garanderen). In het kort is de
procedure: uitkijken, carborateur voorverwarming koud, mengsel rijk,
controle olietemperatuur en druk, neus in geschatte klimstand voor 70
knopen, langzaam volgas, aftrimmen. Tijdens dit alles moet je rechts
voeten geven omdat het vliegtuig naar links weg wil trekken als je op
vol vermogen gaat (het waarom zal ik je hier niet verklaren...)
Wanneer
je klimt, zul je ook weer een keer horizontaal moeten vliegen dus
tijdens deze eerste klim kreeg ik meteen de uitleg voor de overgan naar
horizontale vlucht. Wederom in het kort: uitkijken, 20' voor gewenste
hoogte neus in geschatte stand voor horizontale vlucht, snelheid laten
oplopen tot bijna 90 knopen en tegelijkertijd gas geleidelijk terug
naar 2300 toeren, tenslotte wederom aftrimmen.
"What goes up,
must come down"... dit is met vliegen niet anders. Dus meteen weer wat
nieuws: het inzetten van een daalvlucht. Ook hier weer zo'n riedeltje:
uitkijken, carborateur voorverwarming op warm, mengsel rijk, gas terug
tot 1700 toeren en gelijk de neus in geschatte stand voor 90 knopen, en
tenslotte weer aftrimmen.
Je wilt natuurlijk niet als een brok
staal in het zand eindigen, dus weer wat nieuws: overgang van
daalvlucht naar horizontale vlucht. Ik wordt zo langzamerhand gek, want
alweer een nieuw riedeltje: uitkijken, op plm. 50' boven gewenste
hoogte rustig gas bij tot 2300 toeren, carboratuur voorverwarming op
koud, vlak boven gewenste hoogte neus in geschatte stand voor
horizontale vlucht.
Enfin, zo hoort het dus gedaan te worden. Op
de terugweg naar EHHO heb ik dit een paar keer mogen proberen, en ik
moet zeggen dat het aardig ging. Het zal echter nog wel even duren
voordat ik de riedeltjes allemaal uit elkaar houd.
Ten westen
van Hoogeveen nog een paar linker en rechter bochten op 2500', gevolgd
door een dalende bocht naar 700' om op die hoogte bij de vuilverbrand
van de VAM in Wijster uit te komen. Dit blijkt het herkenningspunt te
zijn van waaruit pal zuid terug gevlogen wordt naar het circuit. De
controls op dit punt overgedragen aan Joop, en na een kleine uitwijk om
twee andere kisten voor te laten gaan in het circuit, bracht Joop op
het circuit binnen om de full-stop landing uit te voeren. Bij dit alles
wederom volledige uitleg van de procedures, en ik mocht met alles 'mee
voelen'. Binnen no-time stonden we weer voor de hangar van Aero Noord,
en konden we nabespreken en de eerste entry in mijn logboek maken.
Als het weer meewerkt, morgen de tweede les. Ik kan haast niet wachten!
|
Mijn vlieglessen 
