Vliegen met PPL vliegbrevet

Mooiste ervaringen

Vliegles 05

28 december 2004

Toen ik vanochtend uit bed stapte en naar buiten keek zag ik een strakblauwe wolkenloze hemel - dat geeft de burger moed! Gelijk even de LLFC (Low Level Forecast, oftewal het weerbulletin voor de luchtvaart, zie ook vorige posting), METAR en TAF bekeken en ik wordt alsmaar vrolijker.

Gewoonweg perfect en stabiel vliegweer (mijn inschatting is dat het boven, net als tijdens de vorige les, zo strak is als een strijkplank). Enige spelbreker zou de grasbaan nog kunnen zijn (als deze opdooit wordt het een 'drassig moerasje', en je wilt niet tot aan de assen in de blubber staan bij het starten of landen).

Aangekomen op Hoogeveen blijk ik het goed gezien te hebben. Gelukkig is de dooi nog niet echt ingetreden, en rond 10 uur besluit Joop het te proberen (met een andere leerling). Dit gaat prima, dus mijn les zal ook doorgaan, deze keer met Doede als instructeur.

Vandaag vlieg ik de PH-CAN, een Cessna 150. Deze is vergelijkbaar met de 152's waar ik eerder op gevlogen heb, het grootste verschil is eigenlijk de plek waar de instrumenten zitten. Hiermee heb ik geen probleem, met name de brandstof- en motor-instrumenten zitten niet half verscholen achter het stuurwiel zoals bij een 152, maar zitten rechts op het dashboard heel duidelijk in het zicht. De bediening va n de flaps verschilt ook wezenlijk, maar ook dit went snel.
Verder zijn er kleine verschillen met toerentallen en snelheden, en ook dit levert naar later blijkt helemaal geen problemen op.

Even bijtanken, taxieen, laatste checks en gaan met die banaan. De take-off liep erg goed, dit keer week ik niet af van het verlengde van de baan. Omdat het al enige weken geleden was dat ik gevlogen had, gaf Doede mij na het verlaten van het circuit even de vrije hand om wat bochtjes te draaien etc., puur om het 'gevoel' weer even te krijgen. Hierna begon de eigenlijke les.

Eerst de klimvlucht, gevolgd door wat bochtenwerk (o.a. 360's). Hierna de eeste keer de gevolgen van ijsvorming in de carborateur meegemaakt (dit was geen simulatie!): toerental viel zonder voorafgaande waarschuwing (althans, ik heb niets gemerkt ;-) ) ineens flink terug, en mijn eerste gedachte was: carborateurijs!
De snelle handelingen van Doede bevestigden mijn gedachte (carb heat ging direct op warm) waarna het toerental zich weer herstelde. Voor alle zekerheid ook de magneten nog even gechecked, en deze bleken in orde te zijn. Ik vind het toch wel vreemd dat dit probleem zich voordeed zonder signalen vooraf. Gaat dit altijd zo?

Edit 2 januari 05:
Na het posten van het verslag van deze les heb ik hier over nagedacht, en kreeg steeds meer het gevoel dat de symptonen veel meer wijzen op een klein beetje water in de brandstof dan op ijs in de carborateur.
Vandaag heb ik deze gedachte met Joop en Doede gedeeld, en ze waren het hier wel mee eens. Bovendien kwamen ze met nog een mogelijkheid: een roet-deeltje tussen de electroden van een bougie. Welke van deze twee opties de boesdoener was, zal altijd een vraag blijven....

Een leerzame ervaring, en gedurende het vervolg van de les heb ik meermalen op eigen initiatief even de carb heat op warm gezet om te controleren of er zich weer ijs ging vormen in de carborateur (ondanks dat het gedurende dit akkefietje steeds veilig is gebleven, lijkt me voorkomen toch beter dan genezen...)

Na wat klimmende bochten, een glijvlucht en nog meer klimmende bochten, werd het tijd voor een serie dalende bochten en levellen op 500 voet (dit is de minimum toegestane vlieghoogte buiten de 'bebouwde kom'). Een beetje 'slalommend' tussen bebouwingen door (om geen geluidsoverlast te veroorzaken, en om te kijken welke koekjes de mensen bij de koffie namen :-) ) vlogen we richting de Dwingelose Heide om daar op op dezelfde 500 voet hoogte een linker 360 te doen.

Hierna klimmende bocht naar het noorden gemaakt (wederom richting TV-zendmast in Smilde), vervolgens koersje oost. Doede vond het tijd voor wat nieuws: de steile bocht. Na een duidelijke uitleg deed Doede het een keer voor, en vervolgens was ik aan de beurt.
OK, helling aanrollen en bij passeren van 30 graden helling plm. 100-150 toeren erbij geven. Hoogte houden door hoogteroer iets aan te trekken, en de neus 'scheerde' keurig langs de horizon. Ik had niet of nauwelijks problemen met het vasthouden van de vlieghoogte.
Vooraf had ik toch wat kriebels in de maag verwacht tijdens een steile bocht, maar niets van dit alles: ik vond het zelfs PRACHTIG om te doen!

Vervolgens weer wat klimmende bochten (om Beilen te 'ontzien'), en even op 1000 voet een rondje boven het vliegveld gemaakt om eens naar het seinenvierkant te kijken. De tijd zit er alweer bijna op, dus een daalvlucht met het nodige bochtenwerk ingezet richting de VAM en vervolgens op 700 voet downwind aangevlogen.
Downwind checks gingen dit keer een stuk beter dan vorige keer. Bocht naar base was ietsje te ruim (maar ik kom nu in de buurt!), op base flaps naar 20 graden (ik moet niet vergeten iets bij te drukken...), en op 500 voet ingedraaid naar final. Line-up was niet helemaal zuiver (zat een héél klein tikkie ten zuiden van de baan). Doede regelde dit keer op final het gas, dus ik kon me concentreren op de rest. Wel nog een klein beetje hulp gehad bij het afvangen, maar ach, zonder dat waren we ook wel goed beneden gekomen ;-)

Wat mij bijzonder aansprak van deze FANTASTISCHE les, was dat ik veel oefeningen heb gedaan waar de afzonderlijke handelingen nu voor het eerst met elkaar gecombineerd werden. Wat het echt heel leuk maakte was dat de oefeningen elkaar razendsnel opvolgden (de langste horizontale rechtlijnige vlucht heeft niet meer dan 1 minuut geduurd!).
Ondanks dat ik al bijna een maand niet meer had gevlogen, zaten de 'riedeltjes' er nog erg goed in, ik heb hiermee de hele les geen enkel probleem gehad. Voor mijn gevoel liep bijna alles perfect, en Doede was het hiermee eens (gezien de complimenten welke ik na afloop van hem kreeg).

Reakties

Toevoegen