01:41
February 8, 2012
| Vliegles 19: Rock and Roll dreams come through |
| 28 mei 2005 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Wat kan het toch enorm verschillen: het ene moment baal je als een
stekker (zie verslag van les van gisteren), het andere moment kan het
helemaal niet meer stuk! Oftewel, vandaag kreeg ik waar ik gisteren op hoopte... Na het 'debacle' van gisteren ben ik vandaag naar Hoogeveen gereden met een instelling van "het wordt vandaag niets, alles wat er maar een beetje op lijkt is meegenomen". Oftewel: ik heb de knop helemaal omgezet en hoop maar dat ik wat vrolijker thuis kom vandaag. Ruim voor aanvang van de les ben ik al aanwezig, en even later hoor ik dat ik vandaag met George vlieg op de PH-VSN. Ik babbel nog wat met Gerry, we hebben samen de instapcursus gedaan en hadden elkaar sindsdien nog maar één keer weer gesproken. Even voor drieën willen we wat peut erbij gooien, en dan komen we achter dat er geen peut meer voorhanden is. Er zit wat weinig peut in de kist voor een uur vliegen, dus wordt besloten dat wij een half uurtje gaan vliegen terwijl anderen peut gaan halen. Vervolgens even tanken, en dan de rest van de les. Zo gezegd, zo gedaan. Tot mijn verrassing blijft de preflight briefing geheel achterwege. Tijdens het taxiën naar holding-position runway 28 vertelt George dat we het circuit uitgaan, en dat hij dan wel verder zal vertellen wat we gaan doen. Op dat moment vind ik het wel een beetje vreemd, maar nu achteraf begrijp ik het wel. Na verlaten van het circuit laat George me klimmen naar 1500 voet, om vervolgens met een wijde boog via het zuiden om Hoogeveen te vliegen. Wanneer we het verlengde van centerline passeren vraagt George of ik even de VAM aan wil wijzen, en ik krijg dan alweer opdracht om het circuit in te gaan voor wat Touch-and-Go's, een full-stop en een tankbeurt. Ik plan de daalvlucht keurig, RT gaat goed en 'joining the circuit' gaat ook netjes. Bij de eerste landing zet ik de kist vrij stevig tegen de grond, maar weer niet zo stevig dat we meteen weer 'airborne' zijn. De tweede landing is wel iets beter, maar het afhouden doe ik nog steeds niet lang genoeg. De derde moet dan maar beter, en dit lukt dan ook vrij aardig. Dan naar de hangar van Aero Noord, en terwijl een paar jongens de kist bijvullen nemen George en ik even een bakkie leut. Over het vliegen van dit eerste stuk ben ik niet echt heel erg tevreden. Met name in het circuit ben ik toch een beetje aan het rommelen met hoogte en snelheid. Gelukkig heb ik wel steeds het initiatief, en weet ik waar ik mee bezig ben - het blijft dan ook steeds erg veilig. Aan de ene kant was ik daarom wat verrast om wat volgde, aan de andere kant was het toch ook wel te verklaren. Op gegeven moment hebben we de koffie op, en zegt George "kom, we gaan weer een stukkie vliegen". Ik, braaf als ik altijd ben, loop met hem mee naar de kist, en stap in. George trekt de deur open, en zegt dan dat ik hetzelfde nog maar eens moet doen, maar dan alleen. Ik krijg nog even op mijn hart gedrukt dat als ik bij een landing denk te ver op de baan te landen, niet te gaan forceren, maar gewoon een go-around te doen (hé, dat komt me bekend voor, zei ik gisteren zelf al niet hetzelfde?). Yeehah, daar heb ik ontzettend veel zin in, de eerste keer solo het circuit uit en ook nog even wat landingen. Na de nodige checks bevind ik me even later voor het eerst solo buiten het circuit, wat voelt dat ontzettend goed zeg! Ik weet niet 100% zeker of mijn radio het doet, aangezien ik in de drukte geen antwoord van de toren heb gekregen op mijn meldingen, en zit me te bedenken wat te doen als dat ding inderdaad de geest heeft gegeven. Ik besluit eerst maar eens te gaan genieten, en als ik dan op de melding boven de VAM geen antwoord krijg dan worden het geen Touch-and-Go's maar direct een full-stop. Terwijl ik zo op 1500 voet weer een hele ruime bocht aan de zuidkant van Hoogeveen draai, geniet ik met volle teugen en kan ik uit volle borst een lied van Meat Loaf eruit knallen. Solo vliegen heeft voor mij dan ook het extra voordeel dat ik niemand lastig val met mijn zeer beperkte zang-kwaliteiten, en ik kan me dan ook lekker ongegeneerd laten gaan, haha! Vanaf het moment dat ik de daalvlucht naar de VAM inzet, komt er ineens een kakafonie van geluiden uit de radio: een aantal kisten is tegelijkertijd bezig het circuit aan te vliegen en vanaf het veld zijn ook nog een paar kisten begonnen aan circuitwerk. Zodra ik de kans krijg meld ik me via de radio "Pappa Hotel Victor Sierra November overhead the VAM, returning to the field for touch-and-go's". Het moment van de waarheid is aangebroken, hopelijk mis ik tussen al het radioverkeer niet de berichten die voor mij bestemd zijn. Even later hoor ik het antwoord van Hoogeveen Radio, dus het worden gelukkig wel een aantal touch-and-go's! Dat ik in al dat radio-verkeer toch wel iets gemist heb blijkt wanneer ik al vliegend richting downwind een andere kist hoor vragen "of hij me wel gezien heeft". Niemand reageert, het is niet duidelijk tegen wie deze persoon het heeft. Na een paar seconden stilte, hoor ik de havenmeester roepen dat "er een leerling solo bezig is". Oeps, ze hebben het dus tegen mij! Ik meld maar even "dat ik de kist in zicht heb", en iedereen is weer tevreden. Achteraf blijkt George op de toren gezeten te hebben om mij te volgen, en hij vond dat ik het erg goed had opgelost. Ik was dus niet de enige die de draad even kwijt was ;) Voor de zekerheid meld ik elke bocht maar tijdens de circuits, weten de anderen tenminste waar deze rookie zich bevindt. Deze circuits lopen zonder uitzondering erg netjes: geen gerommel meer met hoogte en snelheid, geen onzekerheden, niets van dat alles, gewoon heerlijk ontspannen vliegen terwijl ik druk bezig ben om alle kisten in de gaten te houden. Vanwege de toch behoorlijke wind (zo'n 16 knopen, gelukkig behoorlijk recht 'op de kop') hield ik de snelheid op final aan de hoge kant, dit was ook een tip die ik van George had meegekregen, dus haar hou ik me dan maar netjes aan... De landingen zijn netjes en stuk voor stuk keurig vlak na de hondehokken aan de grond, het resultaat van 3 keer een mooie gelijkmatige daalvlucht op final. Het afhouden ging ook een stuk beter dan tijdens het vluchtje met George. Na afloop van de les wil George ons beiden nog even laten vereeuwigen voor de kist, zodra ik de foto's heb zal ik ze hier publiceren. Ik kan weer lekker wat tijd in mijn logboek bijschrijven: 50 minuten instructie plus 45 minuten solo - dat schiet op zo! Nog even wat gedronken en gebabbeld met Gerry, wat nieuwe lessen ingepland en toen "moe maar zéér voldaan" weer naar huis. Ik sluit dit verslag af met o-zo-positieve lied van Meat Loaf: "Objects in the rear-view mirror may appear closer dan they are....". A bientot!
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Home 
Mijn vlieglessen Vliegles 19: Rock and Roll dreams come through
Mijn vlieglessen Vliegles 19: Rock and Roll dreams come through 
