15:59
May 18, 2012
| Vliegles 29: Unda Da Hood |
| 26 juli 2005 | ||||||||||||||||||||||||
|
Afgelopen twee weken ondanks alles toch een heerlijk relaxte vakantie
gehad, dus werd het hoog tijd om onze aardkloot weer eens van wat
grotere hoogte te bekijken. Omdat ik deze week nog vakantie heb, maar eens kijken of dat vandaag lukt... Vanmorgen om 10 uur gelijk maar even een belletje naar Aero Noord om te zien of er nog ruimte is vandaag, en tot mijn teleurstelling blijkt dat niet het geval te zijn. Een paar uurtjes later gaat de telefoon, en blijkt dat er een les is uitgevallen waardoor ik dan toch kan vliegen van 3 tot 5, dus ik ben weer helemaal blij! Nadat ik mijn lesmap had bekeken (even weer een opfrissertje om te zien wat ik voor mijn vakantie allemaal had uitgespookt, plus kijken wat er volgens de syllabus op het programma staat) vraagt Joop aan mij wat we gaan doen. Ik zeg hem dat dat van hem afhangt: examen-training of de eerste les instrumentvliegen. Het wordt dus instrumentvliegen, daar heb ik wel zin in omdat ik de laatste weken dat ik gevlogen heb eigenlijk allemaal maar bezig ben geweest met herhalen en ervaring opdoen zonder nieuwe dingen geleerd te hebben. Even na half vier stuur ik de PH-TGD vanaf baan 28 naar een zuidelijke koers op 2000 voet hoogte, en nadat de kist lekker stabiel op hoogte en koers blijft met constante snelheid krijg ik eerst uitleg over het 'scannen van de instrumenten'. Ik kan hier uitleggen hoe dit in z'n werk gaat, maar ik verwijs je liever naar deze pagina waar het allemaal al perfect uitgelegd wordt (met dank aan Rob Baggerman). Vervolgens krijg ik de kap voor m'n kop en kan ik de eerste poging doen om rechtuit te vliegen waarbij de hoogte, koers en snelheid constant gehouden moet worden. Met zo'n kap laat je het wel om naar buiten te kijken, want als je een paar keer je blik van binnen naar buiten en weer terug hebt verlegd raak je volkomen de draad kwijt. Aangezien het helemaal niet turbulent of thermisch is zijn de omstandigheden niet al te moeilijk, en al gauw vind Joop het tijd om maar eens aan bochtenwerk te beginnen hoewel dit voor vandaag eigenlijk helemaal niet op het programma staat. Terwijl we nog steeds op een zuidelijke koers vliegen krijg ik de opdracht om met een linker rate-one bocht (dat is een bocht waarbij je in 2 minuten een volledig rondje draait) te maken en de kist op een westelijke koers weer vlak te leggen (natuurlijk moet ook nu de hoogte constant gehouden te worden, snelheid zal per definitie wat lager worden maar het voert te ver om dat in detail uit te leggen). Ook het draaien van dit bochtje gaat heel netjes, maar wanneer de instrumenten daarna aangeeft dat we weer horizontaal rechtuit vliegen hangen we voor mijn gevoel mooi scheef. Joop vertelt dat het precies de bedoeling is dat je dit ervaart, en vanuit de theorie van Human Performance & Limitations kan ik dit dan ook goed verklaren. Desondanks toch een hele vreemde gewaardwording... Hoewel ik het al meerdere keren van anderen had gehoord besef ik nu uit eigen ervaring hoe belangrijk het is dat je altijd de instrumenten vertrouwt (ook al zegt het eigen gevoel iets heel anders!) Daarna volgt nog een volledige 360-er rate-one bocht rechtsom (gaat ook netjes, ook nu weer dat onjuiste gevoel dat je scheef hangt na het recht leggen), plus een linker rate-one welke op koersje noord weer uitgerold wordt. Even later passeren we een plaats (zag ik uit m'n ooghoek toen ik heel eventjes mijn hoofd iets bijdraaide) en wanneer ik Joop vraag of dat toevallig Nieuwleusen is, vraagt hij: "Waarom denk je dat?". Ik antwoord dat een tijdje Zuid koersen, gevolgd door overwegend West koersen en dan weer Noord ons wel ongeveer boven Nieuwleusen zou moeten brengen. Dan bevestigt Joop dat het inderdaad Nieuwleusen is, gevolgd door nogmaals het belang te onderstrepen van het onthouden van de gevlogen koersen (wat ik dus blijkbaar redelijk goed gedaan had). Dan vertelt Joop me dat ik het instrumenten-vliegen eigenlijk best goed doe, en stelt voor om maar eens een stukje op instrumenten te gaan dalen (ook dit stond niet op het programma voor deze les). Ik krijg nog even een korte uitleg, eigenlijk komt het erop neer dat je hetzelfde doet dan wanneer je wel zicht naar buiten hebt, dus meteen de CVV op warm en wat toeren eraf halen. Tijdens het dalen doe ik de de scans op de instrumenten net zoals bij het rechtuit en bochten vliegen, aangevuld met het in de gaten houden van de rate-of-descent (het aantal voeten dat je per minuut naar beneden gaat, deze keer handhaaf ik een daling van 300 voet per minuut). Op 1600 voet zet ik de CVV weer op koud en geleidelijk vermeerder ik het toerental tot het toerental dat hoort bij horizontaal kruisen, en op precies 1500 voet heb ik de kist weer in een 'straight-and-level flight'. Dan nog één oefening: het klokje gebruiken om de mate van koersverandering te bepalen. Zoals hierboven al gezegd, draai je met een rate-one bocht precies één keer helemaal rond in twee minuten tijd. Dit betekent dat als je de koers 90 graden naar links of rechts wilt verleggen, je 'gewoon' een rate-one bocht kunt draaien en de kist na precies een halve minuut weer vlak kunt leggen. Bij wijze van demonstratie laat Joop me een volledige 360-graden bocht draaien terwijl ik ondertussen het klokje in de gaten hou. Na 1 minuut 50 zijn we precies rond, dit is niet exact twee minuten en is te verklaren uit het feit dat ik tijdens het draaien van de bocht af en toe iets te veel helling heb aangerold (waardoor de draaicirkel dus kleiner wordt, en je dus eerder rond bent). Ondanks dit schoonheidsfoutje was dit toch wel een leuke demo. Terwijl we naar het Oosten koersen vraagt Joop me of ik een idee heb waar het vliegveld Hoogeveen ongeveer zou moeten liggen. Ik antwoord dat ik het gevoel heb dat dat iets links van ons en voor ons zou moeten zijn. Vervolgens laat Joop me met behulp van de VOR-bakens die op Eelde en Rekken staan zien dat mijn vermoeden inderdaad klopt. Pal boven het vliegveld mag de kap dan weer af, en draaien we daarna op mijn eigen verzoek nog even wat steile bochten omdat de laatste keren dat ik dat deed het voor mijn gevoel helemaal niet goed ging. Tot mijn eigen verbazing draai ik een heel behoorlijke linker bocht, zonder dat er veel correcties nodig zijn. Nog verbaasder ben ik over de rechter steile bocht: deze ging perfect, en voor de tweede keer sinds ik begonnen ben met vliegen vloog ik bij het vlak leggen van de kist door de turbulentie welke ik bij het ingaan van de bocht zelf had gecreerd (een zg. Turbo-360). Dan gaan we terug voor een full-stop landing. Ik besluit er een full-flaps landing van te maken, en terwijl ik hiermee bezig ben begint Joop hele verhalen op te hangen om (naar later blijkt) te zien of hij mij van de wijs kan brengen. Ik keuvel rustig met hem mee maar blijf volledig geconcentreerd op het vliegen. Op de hele landing is dan ook niets op aan te merken, was gewoon een perfect uitgevoerde landing. Samengevat kan ik zeggen dat het weer een super-lesje was, waarbij alle oefeningen heerlijk ontspannen liepen. Ik merk gewoon dat de standaard dingen de laatste weken stukken makkelijker lopen en ik veel meer tijd over heb om echt te genieten, waardoor het gehele vliegen een stuk relaxter is geworden. Ook Joop is dit blijkbaar opgevallen want hij maakt hierover tijdens de debriefing nog een positieve opmerking, met daaraan toegevoegd een gekscherende opmerking in de trant van "het wordt tijd dat je eens een keer iets helemaal de mist in laat lopen, want het gaat veel te gemakkelijk allemaal". Als alles doorgaat (het weer voorspeld niet veel goeds) dan heb ik overmorgen de eerste echte examentraining, even afwachten dus...
|
||||||||||||||||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Home 
Mijn vlieglessen Vliegles 29: Unda Da Hood
Mijn vlieglessen Vliegles 29: Unda Da Hood 
