| Vliegles 37: Flying Blind and Sloppy |
| 13 november 2005 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Geheel tegen de gewoonte in heeft het dit keer ruim een week geduurd voordat ik het verslag van een vlucht op m'n website zet. Wisseling (alweer!) van hosting-provider kwam er ook nog bij, maar als je dit leest dan weet je dat je op de 'nieuwe' site bent geland.
Ik had al gemeld dat er weer een lesje op het programma stond waarbij ik niet van het uitzicht kon gaan genieten, oftewel een lesje basic instrument flying. Voor de les vroeg ik Joop of er tijdens de lessen instrumentvliegen ook aandacht besteed zal worden aan het herstellen uit ongewone vliegstanden (lage snelheid, hoge neusstand, dat soort zaken). Joop vertelt me dat dit in principe niet de revue zal passeren, 'maar als je er met de kop niet goed bij bent, dan krijg je het door eigen toedoen alsnog'. Na deze rate-one turns mocht ik even gaan dalen naar 1500 voet, dit ging op zich prima maar het aflevellen kon toch wel een stukje beter. Daarna even een koerswijziging om vervolgens weer te gaan klimmen, ditmaal naar 3000 voet. Daar aangekomen volgt de opdracht om radiaal 67 van Pampus in de VOR te sleutelen. Alsof het zo bedoeld was, de aandachtsverdeling tussen het scannen van de instrumenten en het instellen van de VOR was duidelijk niet in orde, en ja hoor: de eerste ongebruikelijke vliegstand was het gevolg. Het eerste signaal dat ik oppikte waardoor ik wist dat er iets niet helemaal ging zoals het hoort, was het toerental van de motor: ik kijk op de snelheidsmeter en zie dat deze gezakt is tot onder de 75 knopen (90 is normaal). De kunstmatige horizion toont me vervolgens dat de neusstand duidelijk veel te hoog is, en dat ik bovendien een beetje helling heb aangerold zonder dat ik er erg in had. Joop kan op dit moment natuurlijk niet nalaten om een opmerking te maken in de trant van 'je wilde toch unusual attitudes? Redt je er maar mee, haha". Gelijk heeft hij natuurlijk, dus eerst maar eens wat aan de snelheid doen. Ik druk de neus naar beneden en vervolgens leg ik de vleugels weer horizontaal. Aangezien ik dit een beetje te abrupt deed, had ik meteen een volgende situatie welke opgelost moest worden. Dit keer doe ik de correctie wat voorzichtiger, en even later vlieg ik weer stabiel op 3000 voet. Door dit 'geklooi' kan ik nu pas weer verder met het opzoeken van die Pampus-radiaal op de VOR. Oppassen dus dat ik dit keer de aandacht wat beter verdeel! Eventjes later staat die er dus in, en dan vraagt Joop om die radiaal te intercepten. Omdat het al lang geleden is dat ik de theorie hiervoor heb gehad twijfel ik eventjes over de te volgen methode, en met de hulp van Joop komt het uiteindelijk allemaal in orde. Dan komt de vraag om radiaal 350 van Rekken in de VOR te zetten, en deze te intercepten (we zitten dan nog lang niet op de pampus radiaal, vandaar deze verandering van plannen). Wanneer de naald op de VOR naar het midden begint te komen, besluit Joop dat de kap afgezet kan worden. Meteen kan ik genieten van een fantastisch uitzicht: we worden omgeven door prachtige wolken, waarbij we ruim boven de wolkenbasis vliegen. Na 40 minuten onder de kap is dit natuurlijk een hele mooie 'beloning'. Joop geeft de opdracht om terug te vliegen, dus eerst maar eens een stukje zakken. Op 2000 voet aangekomen vraagt Joop onverwacht om een approach to stall, 'omdat het al een tijd geleden is dat je dat gedaan hebt'. Enfin, eerst maar eens AMSTKIR en APOS afwerken, en dan de gevraagde overtrek doen. Op zich loopt die heel redelijk, de neus kan alleen wat nadrukkelijker boven de horizon gezet worden nadat volgas wordt gegeven. Meteen daarna trekt Joop het gas dicht: 'laat maar eens zien of je de noodlanding ook nog beheerst'. Het vele trainen voor mijn RPL-examen heeft blijkbaar vruchten afgeworpen, want de simulatie loopt heel netjes deze keer. Ik kom een beetje laag op final aan met 20 graden flaps, maar we zouden het prima gehaald hebben. Doorstarten en aflevellen op 740 voet, om vervolgens via de VAM terug te gaan voor een full-stop landing. De landing loopt netjes, nadat het aanhouden van de voorgeschreven circuit-hoogte een beetje rommelig was. Het was weer een heerlijk lesje, en als ik Joop mag geloven is nog 1 lesje instrumentenvliegen, de grote driehoek en een paar trainingen alles wat mij rest voordat ik het PPL-examen kan gaan doen. Helaas gaan we de donkere maanden tegemoet, dus de kansen op geschikt weer en voldoende daglicht voor de grote driehoek worden steeds kleiner. Een beetje gelijk (en tijd om te vliegen!) is dus wat ik de komende tijd nodig heb...
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Mijn vlieglessen Vliegles 37: Flying Blind and Sloppy 
