00:51
February 8, 2012
| Leo's verjaardagsvluchtje |
| 30 oktober 2005 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Gisteren schreef ik er al over: vandaag heb ik een stukje rondgevlogen met mijn broer Leo. Dit vluchtje werd hem aangeboden door zijn vrouw Rinca, en eigenljik was dit best een vreemde gewaarwording. Laat me dat even uitleggen. Begin september 2004 op de verjaardag van mijn zus Carin maakte Leo een opmerking "dat hij best wel zou willen leren vliegen". Aangezien ik hem daar nooit over had gehoord, en ik zelf ook al jaren met dezelfde wens rondliep kwamen we hier over aan de praat, met als uitkomst dat ik links en rechts wat meer informatie over vlieglessen zou inwinnen. Enfin, twee weken later bel ik hem op en geef hem een globale indicatie van de kosten en mogelijkheden, en na een poosje erover nagedacht te hebben besloot Leo ervan af te zien. Wat ik gedaan heb is inmiddels wel duidelijk... :-) Dan weer terug naar het vluchtje van vandaag. Het begint eigenlijk al met de keuze van een kist, of beter gezegd: het niet hebben van een keuze, maar alleen op een Cessna 172 kunnen vliegen vanwege het gewicht van de inzittenden. In principe zouden we wel in een C152 gepast hebben, maar dan zouden we maar voor ongeveer een drie kwartier brandstof mee hebben kunnen nemen, en da's dus (a) heel erg weinig, en (b) niet binnen de vastgestelde veiligheidslimieten. Het werd dus de PH-JPO voor vandaag. Zo tegen twee uur gaan we in take-off van baan 10, nadat ik eerst wat hebben moeten rommelen om de radio fatsoenlijk aan de praat te krijgen. Aangezien hier nogal wat tijd in ging zitten, heb ik zelfs even overwogen om helemaal niet de lucht in te gaan, maar gelukkig voor Leo is het uiteindelijk allemaal goed gekomen. Met een redelijke wind die pal uit het zuiden komt krijgen we even een paar kleine tikjes van opzij, maar boven de 200 voet wordt het allemaal erg rustig en aangenaam. We klimmen naar 1500 a 1600 voet en gaan dan eerst maar eens een stukje toeren richting Nijverdal. Leo had me gisteravond al gezegd dat het hem niet zoveel uitmaakte waar we heen vlogen, alleen dat hij het wel leuk zou vinden om zijn huis eens van boven te bekijken. Daarom ben ik daar maar mee begonnen, en koersten we zoals gezegd meteen naar Nijverdal. Op dit eerste stuk voelden we af en toe een heeeeele kleine 'hobbel in de weg' vanwege de overgang tussen weilanden en bossen, hierdoor werd Leo toch wel enigzins verrast. In het begin voelde hij er zich niet echt lekker bij, maar na een paar 'hobbeltjes' werd het al snel beter en kon hij wat meer genieten en om zich heen kijken. Bij het naderen van Nijverdal zie ik voor het eerst een luchtballon terwijl ik vlieg, deze hing tussen Wierden en Almelo.  Met een knoopje of 20 tegenwind zijn we dan ruim een kwartier later boven zijn huis, en groeten Rinca en hun kinderen Kaj en Tim even, en vervolgen dan onze weg richting Vollenhove. Hierbij komen we (natuurlijk) nog weer even over Lemelerveld, en na het passeren van Dalfsen en Zwolle laat ik de kist langzaam klimmen naar ongeveer 1800 voet om wat extra veiligheid in te bouwen vanwege het zweefvliegveld bij Vollenhove. Overigens hebben we hier, net als Lemelerveld, geen zwever in de lucht gezien. Bij Vollenhove aangekomen draaien we rechtsom, en na het oversteken van de Beulakerwiede en het passeren van Meppel kunnen we even later een voorzichtige daling inzetten naar de VAM. De reden dat deze daling met maar 300 voet per minuut werd gedaan ligt aan het feit dat Leo nog maar net 'genezen' is van een bijholte-ontsteking, en ik hem niet onnodig pijn wilde bezorgen.  Terwijl we richting het circuit vliegen worden we nog even ingehaald door de para-kist, en even later draaien we rechtsom downwind van baan 10 op. De landing zelf doe ik met 20 graden flaps, enerzijds vanwege de wind die haaks op de baan staat, anderzijds kan ik hierdoor de taxitijd een beetje bekorten. Precies 60 minuten nadat de wieltjes los gingen maken ze weer kennis met Moeder Aarde, en na het afhandelen van de formaliteiten gaan we weer huiswaarts. Ik vond dat Leo zich tijdens het eerste deel van de vlucht verrassend makkelijk kon orienteren. Zeker in de omgeving waar hij veel geweest is had hij totaal geen moeite om dingen te vinden. Na het passeren van Zwolle werd het voor hem een stukje lastiger, maar gelukkig kon ik daar mijn rol van 'reisleider' weer eventjes vervullen, zodat hij zich niet helemaal op het vreemde voelde. Het was een heerlijk ontspannen vluchtje, geen moeilijke of lastige dingen meegemaakt maar gewoon een lekker stukje 'cruisen'. Het belangrijkste is natuurlijk hoe Leo het ervaren heeft. Wel, dat zit wel snor, hij heeft echt genoten. Of hij hierdoor nu een extra zetje heeft gekregen om alsnog zelf vlieglessen te gaan nemen durf ik echter niet te zeggen. Gewoon afwachten en zien wat hij gaat doen... Leo, als je dit leest: laat in een reaktie maar horen wat je ervan vond!
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Home 
Vluchten 2005 Leo's verjaardagsvluchtje
Vluchten 2005 Leo's verjaardagsvluchtje 
