Gisteren belde André me op met de vraag of hij samen met vriendin Jentske nu eindelijk eens een keertje met me mee kon vliegen.
Gisteren leek het erop dat er een flink harde wind zou waaien vandaag, wellicht niet zo geschikt om voor de eerste keer als passagier mee omhoog te gaan. Voorlopig heb ik wel even genoeg van kotsende passagiers, dus we spreken af dat we even wat rustiger omstandigheden af zullen wachten, en dat we nu toch echt binnenkort eens samen een stukje gaan cruisen. Toen ik vanmorgen buiten kwam was het eerste dat me opviel dat het met de wind nog wel meevalt. Er hangt wel een dikke laag bewolking, maar de voorspellingen zijn dat die in de loop van de middag naar boven zullen trekken en bovendien gedeeltelijk zullen oplossen. Dus ik bel André en vraag hem of ze nog tijd hebben vanmiddag. Daarop meteen bellen met Aeronoord, om even later André te bellen met de mededeling dat we van 2 tot 4 een kist hebben en dat ik hen op zal pikken op weg naar Hoogeveen. Enfin, rond half drie start ik de PH-JPO en krijg het verzoek om niet naar de kop van baan 28 te taxien (het gras is daar wat sompig, ze hebben geen zin om daar kisten los te gaan trekken blijkbaar). In plaats daarvan verzoeken ze mij om te starten ter hoogte van Aeronoord, waarmee de baan toch al gauw zo'n 200 meter ingekort wordt! Vanwege de heersende omstandigheden (plm. 16 knopen wind recht op de baan, lage temperatuur en lage luchtdruk) besluit ik het verzoek in te willigen, en even later hangen we op 1700 voet onderweg richting Blokzijl. PocketFMS heb ik draaien, en ik zie dat we een flinke tegenwind hebben op deze hoogte. De grondsnelheid bedraagt 75 knopen bij 100 indicated, een tegenwind-component van maar liefst 25 knopen (ongeveer 45 km/u). Vlak bij Meppel schakel ik over naar Dutch Mil, en het RT-riedeltje om me daar aan te melden ben ik nog niet verleerd gelukkig (was per slot van rekenening al ruim twee maanden geleden dat ik met hen gebabbeld heb)  . Enfin, we hangen inmiddels boven de Noordoostpolder, en André is al druk bezig om al die plaatsen uit z'n jeugd te localiseren. Dat gaat hem erg goed af, en terwijl we rustig Giethoorn en Blokzijl passeren laat André zich als een reisleider voor Jentske gelden. Nadat we Marknesse en Emmeloord gepasseerd zijn draaien we richting Urk, om vervolgens richting Dronten te koersen. Vanaf Dronten gaat het vervolgens hard: de 25 knopen die we eerst tegen hadden blaast vanaf nu vol in de rug, waardoor de grondsnelheid op het stuk richting André's en Jentske's huis (vlak bij Dedemsvaart) maar liefst 125 knopen bedraagt! Bij Kampen ziet André de Koperen Hoogte bij Staphorst al, en in no-time passeren we deze. Na Nieuwleusen zijn we in een vloek en een zucht bij Balkbrug, alwaar de nodige plaatjes worden geschoten van Veldzicht in Balkbrug (dat is de TBS-kliniek waar André en Jentske dagelijks hun brood verdienen). Tijd om een stukje onderuit te zakken naar 1400 voet om vervolgens een ruim rondje rond hun huis te vliegen. Ik geloof niet dat ik eerder heb meegemaakt dat er in één bocht zó veel foto's zijn geschoten van één object  . Een tweede rondje is dus niet echt meer nodig, tijd om Hoogeveen maar weer op te zoeken. Na het afmelden bij Dutch Mil passeren we even later de baan aan de oostkant, om via de VAM het circuit weer in te vliegen. De havenmeester vraagt me om de kist bij het seinenvierkant aan de grond te zetten (uhhh, is de landingsbaan daar niet beter geschikt voor?  ). Oké, oké, ik begrijp wel wat hij bedoelt, en zal dus een longfield landing doen. Vanwege de harde wind en bijbehorende gusts (zeg maar: windvlagen) hou ik de snelheid en hoogte op final 10 knopen hoger dan normaal en ga ik met de flaps niet verder dan 20 graden. Even later volgt een zeer gelijkmatige en zachte landing, eentje waar ik echt trots kan zijn. Jentske maakt er een mooie opmerking over bij het afdraaien van de baan: "Goh, ik heb niet eens gemerkt dat we de grond raakten". Al met al is het een mooie vlucht geweest, André en Jentske hebben het enorm naar hun zin gehad. Ondanks de harde wind viel het met de turbulentie enorm mee. Wel zorgde de convectie (vertaling voor de leek: stijgende lucht ten gevolge van de ongelijkmatige opwarming van het aardoppervlak door de zon) af en toe voor wat variatie in vlieghoogte, maar dat was het dan ook wel. We genieten met ons drieën nog even na op het terras, en als de inwendige mens ook weer tevreden gesteld is gaan we huiswaarts. Goh, wat blijft dat vliegen toch een prachtige hobby! (meer foto's volgen later)
|
Vluchten 2007 
