Het vorige verslagje sloot ik af met de opmerking om weer eens wat Touch-and-Go's te maken. Het doel hiervan is natuurlijk om even weer te oefenen op de landingen.
Het ziet er naar uit dat het mooie weer van de laatste maand op z'n eind loopt, dus heb ik vandaag nog even de kans genomen om m'n voornemen in daden om te zetten. Anderen zullen er misschien niet zo blij mee zijn geweest, maar voor wat ik vandaag wilde was er sprake van prima weersomstandigheden: de wind is niet al te hard maar wel mooi haaks op de baan (bijna pal noord met een knoopje of 8), en op final en upwind was er sprake van wat stijgende en dalende lucht. Perfecte omstandigheden dus om wat touch-and-go's te oefenen...
Het duurde ruim een uur voordat ik de PH-TGD tot mijn beschikking had, en had dus even de tijd om met wat mensen te babbelen. Een 4-tal piloten-in-spé hadden vandaag hun eerste les van de instapcursus, zonder uitzondering was de spanning vooraf en het genot achteraf van hun gezicht af te lezen. Guus Poorte zag ik met wat passagiers vertrekken en weer terugkomen, hij vond de weersomstandigheden 'best wel lastig'. Natuurlijk heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog wat plaatjes te schieten:
Even na half vier kan ik dan 'los' vanaf runway 10, en ervaar ik inderdaad datgene waar Guus me al op had 'voorbereid': meteen na het passeren van de threshold is er sprake van behoorlijk dalende lucht, waardoor de kist niet echt wil klimmen. Zonder passagier met halfvolle tanks naar crosswind indraaien op 400 voet hoogte maak je inderdaad niet zo vaak mee! Het circuit uit, en linksom klimmen naar 3000 voet om op die hoogte een een op-en-neertje Dedemsvaart te doen om er even heel relaxed weer in te komen (je kunt het ook luiheid noemen, wat je wilt ). Terug bij Hoogeveen schiet ik ten westen van de baan even een paar plaatjes van het veld vanaf 3000 voet, en even later ga ik lekker vlot met 900 voet per minuut naar beneden, om vervolgens het circuit weer in te duiken.
De eerste landing moet een full-flaps worden. Op final geen problemen, gewoon neus in de wind en ik volg een heel mooi gelijkmatig daalpad. Op 200 voet hoogte schakel ik over naar 'stick-in-the-wind en opposite-rudder', waardoor je het laatste stukje slippend binnenkomt. Enige puntje van kritiek bij deze landing is dat ik vrij hoog begin af te vangen, waardoor al heel wat meters landingsbaan achter me liggen voordat ik de grond raak. Kleppen terug naar 10 graden, CVV weer op koud en doorgaan maar weer. In de take-off die volgt nog meer last van dalende wind, ditmaal zit ik pas op 300 voet bij het indraaien naar crosswind. Op crosswind krijg ik vervolgens flink stijgende lucht, en bij het indraaien naar downwind zit al weer op circuithoogte!
Op naar de tweede landing, een 20 graden flaps is het plan. Deze gaat echt perfect: een mooi gelijkmatige final waarbij ik af en toe moet corrigeren voor stijgende/dalende lucht, keurig op tijd de kist weer recht getrapt en prima afgevangen. Doorstarten gaat heel soepel, en wanneer ik de threshold passeer zit ik al ruim boven de 300 voet, waaruit blijkt dat ik mooi kort geland ben en ook weer snel los was.
Omdat beide landingen ondanks de lastige omstandigheden best goed gingen, besluit ik om het vandaag maar bij 3 landingen te houden. Deze 3e moet een flapless worden. Nogmaals krijg ik de bevestiging dat flapless landingen mij goed liggen. Ook nu weer een mooie final, en ik vang heel mooi kort boven de baan af, en het lijkt wel of ik eindeloos zo vlak boven de grassprietjes blijf zweven. De snelheid loopt er heel geleidelijk uit, en precies in de stall-warning gaat de PH-TGD zitten in het gras. Ik kan me niet voorstellen dat het mooier en zachter kan met zo'n flapless, dus ik ben enorm content met deze uitvoering.
Hoewel het vluchtje van vandaag maar drie kwartier duurde, was het er wel één die zeer de moeite waard was. Afgezien van het wat vroege afvangen bij de eerste landing liep verder alles heel erg goed. Maar eens kijken of we in mei nog weer ergens een gaatje kunnen vinden om hier een vervolg aan te geven...
|